شهید مظلوم
جمعه گذشته مسجد سید قطب سنندج رنگ خون گرفت .دست های
پلید استکبار از آستین مزدوری خبیث بیرون آمد و ماشه کوته فکری را بر روی
عالم متعد و فرزانه و ولی شناس چکاند
آری,ماموستا حاج ملا محمد شیخ الاسلام به خیل عظیم شهدا پیوست .
مردم سنندج او را منادی راست قامتی و اتحاد و اتفاق می داستند.
او
تمسکش حبل الله ,تولایش حب الله و تبری اش از عناصرمزدور و خود فروخته ای
بود که نهروانی می اندیشدند و سرهای خود را در آخور دشمن داشتند .
رهبر
فرزانه انقلاب عاملان این جنایت را اربابان فرعون صفت و قاورن منش دستگاه
استبداد و استکبار نامید و ایشان را شهید مظلوم لقب دادو برای {شهید مظلوم} ماموستا همین بس که رهبری عادل و ولی فقیه عالم ایشان را {شهید مظلوم }بنامند.
اما انتظار میرفت کسانی که برای کشته شدن قانون شکنان و حاضران در اغتشاشات پس انتخابات ریاست جمهوری عنوان مقدس {شهید} داده وبرایشان {شهید مظلوم} نوشتند ,امروز و در پی شهادت ماموستا شیخ الاسلام و سه عزیزدیگر خدمتگزار به مردم کردستان هم {نامه} می نوشتند.
آیا
کسانی که از کشته شدگان اغتشاشات و براندازان نظام را شهید مظلوم می دانند
به راه و روش شهید ماموستا هم اعتقاد دارند یا از به شهادت رسیدن یک مرید
واقعی رهبری و متعهد به ولایت خرسندند ...
منبع : رهوا
امام، عبادت، شهادت
چهقدر سخت است که بخواهی عرض ارادت خود را به ساحت قدسی او برسانی و بگوی دوستدارم مولای من
راوی در حرم حضرت علی(علیهالسلام) تقاضا میکند که معرفتش نسبت به حضرت زیاد شود و در همین حین علامه امینی را در حرم در حین خواندن جامعه کبیره دید و به امام متوسل شد که سوالاتش را از علامه بپرسد و حضرت عنایتی میکند و ایشان سوالاتش را میپرسد.
علامه امینی مىفرماید: مرگ و شهادت عرصهاى است كه در نگاه امیرمومنان على(علیهالسلام) از جایگاهى خاص برخوردار است و با در نظر گرفتن آن مىتوان به جلوههایى دیگر از سیره عبادى امام وقوف یافت .
سپس مىفرماید: امام(علیهالسلام) با عنایت به اینكه دنیا مزرعه ى آخرت است همگان را به فراهم آوردن توشه ى مناسب براى زندگانى جاوید پیش روى دعوت مى فرمود و در این راستا غفلت از مرگ را آفتى بزرگ مىدانست كه آدمى را از تلاش براى عمران خطبه بقا باز مىدارد: مردم! همانا دنیا خانهاى است رهگذر و آخرت سرایى است، پایدار، پس از گذرگاه خود - توشه - بردارید براى جایى كه در آن پایدارید و مَدرید پردهى یكدیگر، نزد آن كس كه مىداند نهان شما را - از شما بهتر - برون كنید از دنیا دلهاتان را از آن پیش كه برون برند از آن تنهاتان. شما را در دنیا آزمودهاند و براى جز دنیا آفریدهاند. آدمى چون بمیرد مردم گویند چه نهاد؟ و فرشتگان گویند چه پیش فرستاد؟ خدا پدرانتان را بیامرزد! اندكى پیش فرستید تا براى شما ذخیره بودن تواند. و همه را مگذارید كه وبال آوردن بر گردنتان بماند. (1)
آماده شوید، خداتان بیامرزد! آه بانگ كوچ را سر دادند، و بارگى خود را در منزل دنیا كمتر بندید - كه كاروانیان به راه افتادند - و بازگردید و راه بسپارند با آنچه از توشهى نیكو در دسترس دارید، كه پیشاپیش شما گردنهاى است دشوار گذر و منزلهاى ترسناك و هراس آور، ناچار بدان گردنهها باید برشدن و بدان منزلها درآمدن و ایستادن.
و بدانید! كه چشمانداز مرگ به شما فراگرفته است. كارهاى دشوار دنیا شما را فرو پوشانیده و بلاهاى طاقت فرساى آن شما را فرا گرفته است. كارهاى دشوار دنیا شما را فرو پوشانیده و بلاهاى طاقت فرساى آن شما را فرو پوشانیده. پس پیوندهاى خود را با دنیا ببرید! و پرهیزگارى را پشتیبان خود كنید و چون توشهاى همراه خویش برید. (2)
مىپرسم: به یاد مرگ بودن كه امام(علیهالسلام) همگان را بدان سفارش فرمودهاند متضمن چه فوایدى است؟
مىفرماید: فواید بسیارى از جمله:
- تعدیل شادیها و غمها؛ چه، شادمانى بیش از حد قلب را مىمیراند و غم زیاده از اندازه نیز موجبات افسردگى را فراهم مىآورد.
- ترغیب آدمى به تلاش مضاعف جهت بهرهگیرى هر چه بهتر و افزونتر از سرمایه رو به پایان عمر، چه آن بخشهایى از عمر كه مصروف دین و دانش و عبادت در مفهوم خاص و عام آن مىشود از دستبرد زمانه و گذشت ایام ایمن خواهد بود.
- افت محسوس و قابل ملاحظهاى سطح گرایش و رویكرد درونى به گناه و گناهورزى، از جمله حب دنیا كه حسب روایات متعدد سلسله جنبان هر خطاكارى است .
- افزایش چشمگیر سطح پارسایى و عاقبت اندیشى؛ كه اقبال آدمى به فرائض نورانى شرع مقدس را در پى دارد. و امور دیگر ... .
مىپرسم: به راستى چرا امام مرگ خویش را از خداى تعالى درخواست فرمود؟
مىفرماید: به چند دلیل:
1- شهادتطلبى و علاقه به جان دادن در راه رضاى خداى تعالى، چنانكه فرمود: همانا گرامىترین مرگها كشته شدن - در راه خداست - بدان كس كه جان پسر ابوطالب در دست او است، هزار مرتبه ضربت شمشیر خوردن بر من آسانتر است تا در بستر مردن . (3)
2- ستمكارى و بى وفایى مردم كه حكومت حقه اسلامى را از محقق ساختن اهداف عالیه خویش باز مىداشت، چنانكه فرمود: حالى كه نشسته بودم، خوابم در ربود، پس رسول خدا(صلى الله علیه وآله) بر من گذر فرمود، گفتم: اى فرستاده خدا! از امت تو چها دیدم، و از كجبازى و دشمنى آنان چه كشیدهام!
فرمود: آنان را نفرین كن. گفتم: خدا بهتر از آنان را نصیب من كند و بدتر از مرا بر آنان گمارد. (4)
مىپرسم: این نفرین، چگونه به اجابت رسید؟
مىفرماید: حضرت با شهادت به رسول خدا(صلى الله علیه و آله) پیوست و گناهكار ستمبارهاى چونان معاویة بن ابى سفیان بر دارالاسلام مسلط شد.
مىگویم: اشاره فرمودید به شهادتطلبى و نیز به دعاى حضرت در فرا رسیدن گاه مرگ؛ آیا این موید این مطلب است كه امام مىدانستند كه مرگش شهادت خواهد بود و اصولا از شهادت خویش اطلاع داشتند؟
مىفرماید: آرى، امام نه تنها بدین مطلب وقوف كامل داشت بلكه از حوادث و رویدادهاى بسیارى خبر داد كه سالها بعد به وقوع پیوستند؛ نظیر شهادت فرزندش امام حسین(علیهالسلام) در كربلا، حكومت معاویه، حجاج و ...، غرق شدن بصره، تعداد دقیق مقتولین خوارج در جنگ نهروان، سلطنت آل بویه و علویان و موارد بسیار دیگر.
سپس مىفرماید: و این نیست مگر به واسطه بهرهمندى حضرتش از مقام الهى خلافت بلافصل رسول خدا(صلى الله علیه و آله) و امامت مسلمین و نیز گشوده شدن ابواب علوم گوناگون از سوى رسول اكرم(صلى الله علیه و آله) بر روى حضرتش علیه آلاف التحیه و الثناء .
سپس مىافزاید: امام خبر شهادت خویش را از لسان رسول خدا(صلى الله علیه و آله) شنید:
حكایت آوردهاند كه روزى پیامبر اكرم خطبهاى در فضیلت و برترى ماه مبارك رمضان ایراد فرمود. در این اثنا على(علیهالسلام) از جاى برخاست و پرسید: یا رسول الله بهترین كارها در این ماه چیست؟
فرمود: پارسایى و پرهیز از محرمات سپس شروع به گریستن نمود.
امام علت گریه و تاثر رسول اكرم(صلى الله علیه و آله) را جویا شد و حضرت به وى فرمود: اى على! گریه من به خاطر هتك حرمت و ستمى است كه در این ماه بر تو روا داشته مىشود. گویا تو را مىبینم كه نماز مىخوانى و بدبختترین گذشتگان و آیندگان، هم او كه برادر كشندهى شتر ثمود (5) است ضربتى بر فرق سرت مىزند كه محاسنت از آن ضربت رنگین مىشود.
امام پرسید: آیا در آن هنگام دین من سالم و محفوظ است؟
رسول خدا (صلى الله علیه و آله) فرمود: آرى، در آن هنگام نیز دینت در سلامت است .
سپس فرمود: اى على كسى كه تو را بكشد، مرا كشته و كسى كه تو را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته و كسى كه تو را ناسزا بگوید مرا ناسزا گفته است، زیرا تو همانند من هستى. روح تو، روح من و سرشت تو، سرشت من است. خداى تبارك و تعالى من و تو را با هم آفرید و برگزید و مرا براى نبوت و تو را براى امامت انتخاب نمود. پس هر كس امامت تو را منكر شود، نبوت مرا منكر شده است .
اى على تو وصى من و پدر دو فرزند من و شوهر دخترم مىباشى و جانشین من بر امتم در زندگى و پس از مرگ من هستى، دستور تو، دستور من است و نهى تو نهى من، سوگند به خدایى كه مرا به نبوت برانگیخت و مرا بهترین خلق قرار داد، تو حجت خدایى بر خلق او و امین اویى بر اسرار او و خلیفه خدایى بر بندگان او. (6)
سپس مىپرسند: از حكایتى كه شرح آن رفت چه نتیجهاى را مىتوان در مورد سیره عبادى حضرت علی(علیهالسلام) گرفت؟
مىگویم: در مطلبى كه مطرح فرمودید اشاره داشتید به این امر كه پیامبر گرامى اسلام(صلى الله علیه و آله) از ضربت خوردن امام علی(علیهالسلام) خبر داد و حضرت با شنیدن این خبر در صدد برنیامد كه از دیر یا زود بودن آن اطلاع حاصل كند (و از دیر بودن آن خشنود شود) چنانكه لحظهاى هم به ذهن مباركش خطور ننمود كه جان سالم به در بردن از آن واقعه را درخواست نماید. حضرت علی (علیهالسلام) نه تنها چنین نكرد حتى ناراحت هم نشد بلكه فقط نگران یك مطلب بود كه آیا هنگام مرگ از سلامت دینى برخوردار است یا نه .
آرى سیره عبادى امام علی(علیهالسلام) آنگونه است كه حین شنیدن خبرى ناگوار كه تاثر زمین و آسمان را برانگیخته(راضى به رضاى الهى) مشتاق آن است كه از صحت و سلامت دین خویش در واپسین دم حیات دنیایى نیز اطمینان كسب نماید.
(علامه در حالى كه اشك در دیدگانش موج مىزند) مىفرماید: آرى به خدا قسم چنین است كه گفتى.
سپس مىفرماید: حضرت على(علیهالسلام) با آن مقام و مرتبت الهى وصف ناپذیر و عصمتى كه در وحى نمىگنجد چنین آرزومند حسن عاقبت است، حال چه شده است كه ما با این همه لغزش و معصیت به فكر اصلاح كار و نیك ساختن فرجام خویش نیستیم؟!
مىپرسم: با توجه به این كه امام از كیفیت شهادت خویش اطلاع كامل داشته و مسلما قاتل خود را نیز مىشناخت چرا درصدد ممانعت از عمل وى برنیامد؟
مىفرماید: همین سوال را از خود امام هم پرسیدند، چرا كه حضرت قاتل خود را مىشناخت و به خود وى (یعنى عبدالرحمان بن ملجم مرداى علیه اللعنه) و دیگران اعلام داشته بود.
مىپرسم: پاسخ امام چه بود؟
مىفرماید: پاسخى كه خود جلوه درخشان دیگرى از سیره عبادى وصف ناپذیر امام را در معرض نمایش قرار مىدهد.
سپس مىفرماید: امام در پاسخ فرمود: چه از این شگفتانگیزتر و عجیبتر كه شما از من مىخواهید قاتل خود را (قبل از انجام جنایت قصاص نموده و) بكشم؟!
مىگویم: بدین ترتیب امام، خود را فداى عدالت نموده نه بالعكس .
مىفرماید: آرى، همین طور است، چنانكه درباره حضرتش گفتهاند: قتل على فى محراب عباده لشده عدله، کشته شد علی در محراب برای شدت عدالتش .
سپس مىفرماید: نكتهاى كه در این جا مىبایست بدان اشارت داشت، آن است كه امام، در آن شرایط حساس و خطرناك باز هم خود شخصا اقامه جماعت در مسجد كوفه را عهدهدار بود؛ آن هم نه تنها براى نماز جمعه بلكه براى نمازهاى یومیه از جمله فریضه چنانكه مىبینیم در محراب عبادت و در اثناى اقامه نماز صبح محتمل ضربت بدبختترین فرد تمامى تاریخ حیات انسانى مىشود و با مظلومیتى كه در فهم نمىگنجد، به شهادت نائل مىشود.
سپس مىافزاید: سیره عبادى امام آنگونه است كه هنگام ضربت خوردن نیز ضمن آنكه به جاى برآوردن آه و ناله، فریاد برمىآورد: فزت و رب الكعبه؛ به خدای كعبه رستگار شدم، نگران كم شدن مقدار عبادات و تهجد خویش به واسطه تحلیل رفتن توان جسمى و بدنى مىشود، حالى كه حضرت علی (علیهالسلام) خود مىدانست در بستر افتادنش نیز دو روزى بیشتر به درازا نمىكشد و به شرف شهادت نائل مىآید .
پینوشتها:
1- نهج البلاغه، خطبه 203.
2- همان، خطبه 204.
3- نهج البلاغه، خطبه 123.
4- همان، خطبه 70.
5- ثمود، قوم حضرت صالح(علیهالسلام).
6- زندگانى امیرالمومنین(علیهالسلام )، ص 731.
برگرفته از کتاب شبى در پایتخت بهشت، بیژن شهرامى
این
روزها دل هر مومن شیعه ای از تهمت ها و لجن پراکنی های بعضی از سایتهای
که توسط افراد بی کفایت و زده ولایت مدیریت میشودو گج اندیشهای خود را به
ذهن مردم فهیم و ادیب فرو میکنند به درد می آید
به درد میآید وقتی میبنید که چه ساده در ماه مبارک
رمضان به مومنی افتراء میبندند و به قول خودشان عجب تحلیلی شد! این تحلیل
نیست این یک بستر بیمارگونه از ذهن شماست که حرکت بسیار زیبا و مردمی را
خرافه گرايي و قدم نهادن در مسير کژراهه مشغول میدانید
وقتی مشاهده میکنی فرزاد جمشیدی را به جرم و گناه اینکه مجری توانا و نخبه
این کشور است که گوش به درد دل مردم میدهد و میگوید چشم مریض شما را هم
معرفی میکنم تا تمام مردم روزه دار آنها را دعا کنندمورد حمله قرار میدهند
و میگویند جام جم شده است امامزاده صدا و سیما باید چه گفت ..!
اما
هر مومنی میداند که فردی که بیمار دارد به هرکجا و هر چیز متوسل میشود حال
چه بهتر به جای اینکه بیاید به پشت در اتاق های زردوز شما .میرود جای که
دمی صدای درد دل او را گوش دهند خوب چه جای بهتر از برنامه سحر ماه مبارک
رمضانو گوش شنوای مجری مومن و دلسوز آن برنامه که وقتی صدای با گریه و
ناله مردم را میشنود می آید و غرور خود را زیر پا گذاشته و با چشمهای
گریان و صدای اشک آلود میگوید مردم مومن مردم دین رسول مردم عزیز دعا کنید
............
اما افسوس که باید دید فرزاد به
پاس احترام به مردم مورد حمله شدید قرار میگیرد از طرف سایتهای گج اندیش و
مدیران بی کفایت آن سایتها
اما حقیقت فرزاد
او
را ميشناسيد از همسفران قبله است. بيشتر وقتي او را ميبينيد كه
قنوتهايتان ميخواهند حجم ابرها را جابجا كنند. او ميآيد مقابل
آيينهكاري چشمان شما مينشيند و تكثير ميشود به تعداد همه كساني كه با
چشمهايشان لبخندها و اشكهايش را دنبال ميكنند. حلاوت كلام او مثل
شيريني رطب سحري است و آنگاه كه حرف ميزند آدمها احساس ميكنند در این
عالم نیست و در گوشه ای از بهشت رضوان در حال سحری هستند . حالا او چند
سالي است كه سخنگوی سحری ماست و حنجرهاش پلي شده بين چشمهاي باراني مردم
و آسمان پر دعای ديدن و شنيدن ها
مارفتیم و گشتیم ، دیدیم از شهید خبری نیست. از صبح تا غروب گشتیم، ولی
هیچ شهیدی نبود. نزدیکی های غروب همین طور که مشغول بودیم و دیگر نا امید
شده بودیم ، آبی خوردیم و گفتیم:« خدایا! چه حکمتی است؟ این پیرمرد نور
سبز می بیند، ولی ما چیزی پیدا نمی کنیم.
پس از پایان جنگ
ما در مسیری که می رفتیم(آن مسیر در کردستان عراق بود) یک پیرمرد کرد
عراقی به من گفت:« شما دنبال شهید می گردید؟» گفتم:« بله » گفت: « بالای
این تپه ، جنگی بین ایران و عراق بوده است، بالا بروید و بگردید، این جا
شهید دارید.»
وقتی ما نقشه را نگاه کردیم ، دیدیم که طبق آن نقشه ی
جنگی که در آن زمان داشتیم ، این جا جنگی نشده ، ولی کرد عراقی گفت : چرا
!شما این جا شهید دارید. گفتم: شما چه اصراری دارید که این حرف را می
زنید؟ گفت:« من در شب های جمعه ، نور سبزی را از اینجا می بینم، این جا
احتمالأ شهید هست»
مارفتیم و گشتیم ، دیدیم از شهید خبری نیست. از
صبح تا غروب گشتیم، ولی هیچ شهیدی نبود. نزدیکی های غروب همین طور که
مشغول بودیم و دیگر نا امید شده بودیم ، آبی خوردیم و گفتیم:« خدایا! چه
حکمتی است؟ این پیرمرد نور سبز می بیند، ولی ما چیزی پیدا نمی کنیم.»
وقتی
فکر می کردم، با نوک سر نیزه هم زمین را خط می کشیدم که یک دفعه دیدم نوک
یک پوتین پیداست و در همان حال یکی از بچه ها آنطرفتر بلند شد و فریاد زد
که: «این جا من یک شهید پیدا کردم» به هر حال به خودمان آمدیم دیدیم آن
روز خدا را شکر حدود چهل شهید پیدا کردیم.
گفتیم این نور سبزی که
بود، حتما برای همین شهدا است. یکی دو هفته گذشت و خواستم از منطقه رد شوم
که دوباره آن پیرمرد را دیدم و از ایشان تشکر کردم و گفتم: خیلی از شما
متشکرم ، آدرسی که شما به من دادید، ما رفتیم و آن جا شهدایمان را پیدا
کردم.
گفت: نه ، هنوز در آن جا شهید هست و من دو باره شب جمعه آن
جا نور سبز دیدم. خیلی تعجب کردم. با خودم گفتم: دفعه ی قبل پیرمرد دروغ
نگفت،ما رفتیم و پیدا کردیم. این بار هم حتما واقعیت دارد!
خلاصه
از صبح بچه ها را بسیج کردیم و به آن جا رفتیم و گفتیم: حتما اسراری در
این تپه هست. هر طوری که شده،باید وجب به وجب این جا را بگردیم و شهید
پیدا کنیم. اما هرچه گشتیم شهید پیدا نشد، ظهر شد شهید پیدا نشد، عصر شد ،
شهیدی پیدا نشد و ما باید ساعت پنج بعد از ظهر از منطقه برمی گشتیم.
ساعت
چهار خیلی خسته شدیم و گفتیم: شهدا ما خسته شدیم، شما خودتان به ما کمک
کنید تا شما را پیدا کنیم همین که نشستیم تا رفع خستگی کنیم، یک لحظه یکی
از بچه ها با سر نیزه روی زمین را کوبید ، دید نوک یک پوتین پیدا شد و
سریع خاک ها را به اطراف ریختیم، دیدیم لباسش لباس ایرانی است و کاملا خاک
اطراف جنازه را خالی کردیم. دستم را توی جیب این شهید فرو بردم واز جیبش
یک کیف پلاستیکی در آوردم. در داخل آن یک وصیت نامه بود که همه ی آن سالم
بود و اصلا نپوسیده بود.
دفعات قبل که می رفتیم، کارت شهید پیدا می
شد و این کارت بعد از چند لحظه که از خاک بیرون می آمد و هوا می خورد،آثار
نوشتنی اش پاک می شد ولی این کیف از حکمت خدا اصلا نپوسیده بود. وقتی کیف
را باز کردم ، دیدم این شهید وصیت نامه ای نوشته است. باز کردم و یک نوشته
ی طولانی را که هیچ آثار پوسیدگی در آن نبود، بیرون آوردم و شروع به
خواندن آن کردم. داخل آن نوشته بود : من سید حسن، بچه ی تهران و از لشکر
حضرت رسول (ص) هستم و..... به اصل نامه اش که رسیدم، نوشته بود:
پدر
و مادر عزیزم شهدا با اهل بیت ارتباط دارند. اهل بیت شهدا را دعوت می
کنند. فردا شب، شب حمله است. بدانید که شهدا برحق اند. پشتوانه ی این
مملکت، امام زمان(عج) است. اگر این اتفاق نیفتاد،هر فکری که شما می کنید،
بکنید.
پدر و مادر عزیزم من در شب حمله،یعنی فردا شب به شهادت می
رسم. جنازه ی من،هشتسال وپنج ماه و بیست و پنج روز در منطقه می ماند. بعد
از این مدت، جنازه ی من پیدا می شود و زمانی که جنازه ی من پیدا شود،
امام(ره) در بین شما نیست. این اسراری است که ائمه(ع) به من گفتند و مرا
به شهادت دعوت کردند و من به شما می گویم:به مردم دلداری بدهید، به آنها
روحیه بدهید و به آنها بگویید که امام زمان(عج) پشتوانه ی این انقلاب است،
بگویید که ما فردا شما را شفاعت می کنیم و بگویید ما را فراموش نکنند.
همانطور
که نشسته بودیم،دفتر و مدارک دنبالمان بود،سریع مراجعه کردیم و عملیاتی را
که لشکر حضرت رسول (ص) در آن شب انجام داده بود، پیدا کردیم، دیدیم درست
همان تاریخ بوده که هشت سال و پنج ماه وبیست و پنج روز از آن گذشته است!
راوی: سرهنگ حسین کاجی –"کتاب خاطرات ماندگار"(خاطرات پخش شده دفاع مقدس از رادیو معارف) صفحه :194-192
ادامه نامه به آقای لاریجانی!
...امشب
مجهز تر بوديم هر نفر يك باتوم داشتيم ،اول از وليعصر روبروي پارك ساعي
شروع كرديم و بعد از آزادی آنجا رفتیم خيابان گاندي ، دير رسيده بوديم ،
برادرا قبل از ما زحمتشون رو كشيده بودند ، بعد رفتيم روبروي پارك ملت كه
خدا قسمت كرد و همشون رو جمع كرديم ، بعد رفتيم پارك وي كه دست حزب الله
بود شکرخدا ، بعد رفتيم سر زعفرانيه كه به قول بچه ها ي جبهه که حدودا 6-5
تا شون با ما بودند ، محور عملياتي سختي بود.وسط ولي عصر آتش روشن کرده
بودند كه در آن 5 تا موتور آدمهای ريشو و چند تا سطل آشغال مشغول سوختن
بود. غوغايي بود ، تعدادشون هم خيلي زياد بود كه در نهايت ظرف حدودا 30
دقيقه با دادن چند تا جانباز از ناحيه سر و چشم و بیضه و ... ، به حول و
قوه الهی دهنشون رو سرویس کردیم .
لازم
به ذكر است كه ازاين عمليات برخوردهاي محكمتري با عوامل اغتشاش و سنگ
اندازی مي كرديم و مثلا اگر بعد از سنگ اندازي داخل خانه هايشان سنگر مي
گرفتند و از آنجا سنگ مي انداختند با شكستن درب حیاط خانه ها به داخل
حياط و پاركينگ آنها مي رفتيم و با شكستن شيشه اتومبيلشان انتقام سر هاي
شكسته و موتورهای سوخته بچه ها را مي گرفتيم.
البته
با شناسايي دقيق توسط نيروهايي مثل من كه ريش نداشتند .چون دستمان به
خودشان که نمي رسيد ، يا فرار مي كردند و متفرق می شدند و یا به داخل
محوطه داخلی خانه شان مي رفتند ، كه ما هم فقط تا پاركينگ مي رفتيم.
از زعفرانيه رفتيم تجريش كه خبري نبود
،بعد نياوران که باز هم خبري نبود ، از آنجا رفتیم پااسدارن روبروي برج
سفيد كه اراذل و اوباش ساير برادر هامون رو زمين گير كرده بودند و به اذن
الله پس از آزادی آنجا با ذكر حيدر (ع)به آزادسازي خيابانهاي اطراف مانند
امير ابراهيمي پرداختيم و بعد از آزادي كامل و تثبيت ، موقعيت را به ساير
برادر هاي لباس شخصي سپرديم. ( قابل توجه شما آقازاده يكي از مسئولين رده
بالاي مملکت كه مدرك دكترا هم دارد . و بلا نسبت شما بچه حزب اللهي است
چماق بدست جزو برادران حافظ موقعيت مذكور بود .)و
به
سمت ميدان هروي و تپه شمس آباد كه بنا به خبرهاي رسيده دست اراذل بود حركت
كرديم .نيروي گشت ارشاد خيابان منتهي به تپه را بسته بود و يكي از آنها در
پاسخ سئوال ما كه چه خبر است گفت كه آقا بالا نرويد تعدادشان خیلی زياد
است ، خوب بنده خدا تقصير نداشت ديگر ، وقتي چند سال كارت اين باشد كه به
جوانهاي مردم براي مدل مو گير بدهي ، روحيه حماسي ات تبدیل به روحيه
مورد گيري مي شود .
ادامه مطلب
